معرفی هفت لایۀ مدل OSI
518

معرفی هفت لایۀ مدل OSI

در سال 1984 ISO (یک سازمان بین المللی استاندارد سازی) این مدل را ارائه کرد. در مدل OSI از هفت لایه برای تشریح فرآیندهای مربوط به ارتباطات استفاده شده است که هر یک از لایه ها مسئولیت انجام عملیات خاصی را بر عهده دارند. مدل OSI نحوۀ عملکرد شبکه را تشریح می کند.

به طور خلاصه مزایای OSI به قرار زیر است:

  • تقسیم کردن ارتباطات شبکه ای به قسمت های کوچک تر
  • افزایش و بهبود کیفیت همکاری شرکت های حوزۀ شبکه
  • ارتباط راحت تر سخت افزار و نرم افزارهای مختلف
  • امکان گسترش هر لایه از شبکه بدون دخالت در قسمت های دیگر

مدل OSI امکان مشاهدۀ عملکرد شبکه در لایه های مختلف و چگونگی انتقال اطلاعات میان دو نرم افزار بر روی دو کامپیوتر را فراهم می کند.

مدل شبکه ای که ویندوز و بسیاری دیگر از سیستم عامل ها از آن استفاده می کنند به نام مدل مرجع OSI شناخته می شود. مدل OSI شامل هفت لایه مختلف است که هر کدام از لایه های موجود در این مدل مرجع، وظیفه خاصی را بر عهده دارند. این لایه ها بین لایۀ بالاتر و پایین تر قرار گرفته اند و به آن ها سرویس می دهند. در واقع هر لایه به لایۀ بالاتر و پایین تر خود وابسته است. در این مدل ارسال و دریافت اطلاعات از طریق لایه های مربوطه در تجهیزات فرستنده و گیرندۀ شبکه انجام خواهد شد. داده ها را کاربر از طریق یک برنامه تولید خواهد کرد. شروع ارسال داده ها از لایۀ کاربردی است. در ادمه و حرکت به سمت پایین، در هر لایۀ عملیات مربوطه انجام و داده هایی به بسته های اطلاعاتی اضافه خواهد شد. در آخرین لایه (لایه فیزیکی) با توجه به محیط انتقال استفاده شده، داده ها به سیگنال های الکتریکی، پالس هایی از نور و یا سیگنال های رادیویی تبدیل و از طریق کابل و یا هوا برای کامپیوتر مقصد ارسال خواهند شد. پس از دریافت داده در کامپیوتر مقصد، عملیات مورد نظر (معکوس عملیات ارسال) را هر یک از لایه ها انجام می دهند و در نهایت با رسیدن داده به لایۀ کاربردی و به کمک یک برنامه، امکان استفاده از اطلاعات ارسالی فراهم خواهد شد. به دلیل اینکه هر پروتکلی برای خود حداکثر اندازه ای برای بسته اطلاعاتی تعیین کرده است، پشت سر هم بودن و نظم بسته های اطلاعاتی در شبکه بسیار مهم است. برخی اوقات اندازۀ بسته اطلاعاتی از اندازۀ تعیین شده آن بیشتر می شود و به همین دلیل داده ها به بسته های کوچکتری تقسیم می شوند و هر یک تشکیل یک بسته را می دهند که به این کار در اصطلاح Fragment کردن می گویند.

                         

  1. لایه کاربردی (Application): بالاترین لایه در مدل مرجع OSI است و به هیچ عنوان این لایه با نرم افزارهای کاربردی ارتباطی ندارد و صرفاً یک تشابه اسمی است. این لایه محیطی را ایجاد می کند که نرم افزارهای کاربردی بتوانند از طریق آن با شبکه ارتباط برقرار کنند. وظیفه این لایه برقراری ارتباط با پروتکل FTP برای انتقال فایل است.
  2. لایۀ نمایش (Presentation): وظیفه اصلی این لایه قالب بندی اطلاعات است. معمولاً فعالیت هایی نظیر رمزنگاری و فشرده سازی از وظایف اصلی این لایه محسوب می شود. لایۀ نمایش اطلاعات را از لایۀ کاربردی دریافت می کند و در قالبی در می آورد که برای لایه های پایین تر قابل درک باشد. همچنین برعکس این عمل را نیز انجام می دهد، یعنی زمانی که اطلاعاتی از لایۀ نشست یا session به این لایه وارد می شود، این اطلاعات را به گونه ای تبدیل می کند که لایۀ کاربردی بتواند آن ها را درک کند و متوجه شود.
  3. لایۀ نشست (Session): ایجاد، مدیریت و نگه داری و در نهایت خاتمۀ یک Session با تجهیز مقصد هدف این لایه انجام می شود و بیشتر با لایۀ کاربرد مرتبط است تا لایۀ فیزیکی.
  4. لایۀ انتقال (Transport): لایۀ انتقال وظیفۀ نگه داری و کنترل جریان اطلاعات را بر عهده دارد. کنترل خطا و همچنین تصحیح خطا در هنگام ارسال اطلاعات بر روی شبکه دیگر، از وظایف دیگر این لایه است.
  5. لایۀ شبکه (Network): تعیین چگونگی رسیدن داده ها به مقصد، آدرس دهی، مسیریابی و پروتکل های منطقی و در نهایت مدیریت خطا در لایۀ خود، ترتیب دهی بسته های اطلاعاتی و کنترل ازدحام از وظایف مشخص شده برای این لایه است.
  6. لایۀ انتقال داده ها (Data Link): لایۀ انتقال به خودی خود به دو زیرلایه به نام های MAC و LLC تقسیم می شود.
  • زیر لایۀ MAN، شناسه سخت افزاری تجهیز را که در واقع همان آدرس MAC کارت شبکه است به شبکه معرفی می کند. MAC آدرس سخت افزاری است که در هنگام ساخت کارت شبکه از طرف شرکت سازنده بر روی کارت شبکه قرار می گیرد و در حقیقت Hard Code می شود. در واقع مهمترین فاکتور در آدرس دهی است که تجهیزی از طریق آن بسته های اطلاعاتی را ارسال و دریافت می کند.
  • زیر لایۀ LLC وظیفۀ کنترل و یکپارچه سازی فریم ها و همچنین خطایابی در لایۀ دوم را بر عهده دارد.

 

  1.  لایۀ فیزیکی (Physical): این لایه در ارتباط مستقیم با سخت افزار است و خصایص فیزیکی شبکه نظیر اتصالات، ولتاژ و زمان را مشخص می کند.

 

تهیه شده توسط : گروه فنی پادالکترونیک

  • پاد الکترونیک
  • ۱۳۹۵/۱۲/۱۸
  • ۰

نظرات

بازدید کننده گرامی چنانچه تمایل دارید، نقد یا نظر شما به نام خودتان در سایت ثبت شود، لطفاً وارد سایت شوید.

ارسال فوری

تحویل حداکثر طی 1 روز کاری
 

فروش ویژه

هر سه روز کالای ویژه برای همکاران ویژه
 

09130753912

پشتیبانی محصولات و سیستم های امنیتی